VPKK

VrouwenPlatform Kerkelijk Kindermisbruik

Het Vrouwen Platform Kerkelijk Kindermisbruik (VPKK) geeft een stem aan mannen en vrouwen met een geschiedenis van kindermishandeling en -misbruik in de RKK en ondersteunt hun streven naar erkenning en genoegdoening.

  • 1

Verslag Workshop

"Hoe vind ik de juiste hulpverlener "

Tijdens de recente lotgenotendag is onder andere een workshop "Hoe vind ik de juiste hulpverlener" gehouden.

Erkenning

Weg van eerste contact tot erkenning.

Na uw eerste melding over uw geschiedenis, is het goed als u mensen op uw weg vindt die u steunen in uw streven naar erkenning.

Onderzoeksverslag

Klachten van seksueel misbruik in de RK kerk

Op 27 januari 2015 werd het onderzoeksverslag van de hand van Theo Kroon aan de Commissie Veiligheid en Justitie van de Tweede Kamer en de pers aangeboden.

Herstelbemiddeling

Erkenning van psychisch en fysiek geweld

Herinneringen aan psychisch, fysiek en seksueel geweld vormen een bedreigende ervaring voor het leven.

image

Berichten in de media

Op deze pagina vindt u berichten in de media.

Lees...
image

TV & Radio

Op deze pagina vindt u TV en radio uitzendingen.

Lees...
image

Film

Op deze pagina vindt u een aantal films

Lees...
image

Persberichten

Op deze pagina vindt u de persberichten van het VPKK.

Lees...
image

Nieuws

Nieuws vervolgonderzoek Deetman 2013

Lees...

'Schrijnende gevallen' en onafhankelijk meld/steunpunt in de Tweede Kamer

(Met cursief toelichting en commentaar van mij MK)

 

De term 'schrijnende gevallen' is in de communicatie tussen kerk en slachtofferorganisaties ontstaan in de zogeheten 'Contactgroep', waarin de slachtofferorganisaties melding konden maken van slachtoffers van misbruik of mishandeling binnen de kerk die om welke redenen dan ook geen gegrondverklaring konden krijgen van Klachtencommissie of Commissie HEG, maar wel in acute nood verkeerden. De Contactgroep is in het leven geroepen nadat kamerleden in een hoorzitting van de Vaste Cie. V&J in 2013 aan de kerkelijke autoriteiten verzochten om met slachtofferorganisaties in overleg te treden om (o.a.) te overleggen over slachtoffers die 'tussen wal en schip' dreigden te vallen.

 

In de Contactgroep zou gezocht worden naar mogelijkheden deze slachtoffers te helpen. Deze beoogde hulp betrof uitdrukkelijk niet financiële genoegdoening maar vooral praktische hulp zoals bijvoorbeeld interventie bij het vinden van geschikte woonruimte of bemiddeling naar een gesprek met het betreffende kerkelijk gezag om erkenning en eventueel daar een financiële tegemoetkoming voor dringende kosten te verkrijgen. 'Schrijnend' sloeg in deze context op door de slachtoffers ervaren leed en acute nood, en niet op formele omstandigheden.Het VPKK heeft in 2013 en 2014 deelgenomen aan de Contactgroep maar is daar mee gestopt wegens gebrek aan (medewerking van de kerk en dus aan) resultaat. In de loop van de jaren daarna heeft het begrip 'schrijnende gevallen' in en buiten de Kamer een essentieel veranderde betekenis toegekend gekregen.

 

Vanaf 2010 heeft de Kamer zich er consequent voor ingezet dat er enige vorm van onafhankelijk toezicht zou zijn op de wijze waarop de kerk zou omgaan met slachtoffers. Min of meer parallel aan en samenhangend met de veranderende definitie van het begrip 'schrijnende gevallen' lijkt dit aandachtspunt uit de discussie binnen de Kamer te verdwijnen. Een en ander licht ik toe aan de hand van een aantal kamerstukken.

 

1.

Motie Van Toorenburg e.a., nr. 83 (34000-VI) ingediend tijdens het VAO van 30-04-2015 en dezelfde dag aangenomen:

 

'(…)

overwegende dat de kerkelijke autoriteiten verantwoordelijk zijn en blijven voor het verzachten van het intense leed dat slachtoffers is aangedaan;

overwegende dat de kerkelijke instanties de toezegging hebben gedaan dat slachtoffers ook na het sluiten van het meldpunt kunnen rekenen op hulp en erkenning en dat in schrijnende gevallen coulance zal worden betracht ten aanzien van het niet meer kunnen uitkeren van schadevergoeding;

verzoekt de regering, de Kamer, voor de komende vijf jaar, jaarlijks te informeren over de wijze waarop de kerkelijke autoriteiten invulling geven aan hun toezegging,

(…)'

 

Deze motie wordt aangenomen op de dag van de sluiting van het onafhankelijke Meldpunt voor nieuwe meldingen van (verjaard etc.) misbruik. De context is de bezorgdheid bij de Kamer voor de opvang van nieuwe melders. De motie benoemt het leed van álle slachtoffers en de verantwoordelijkheid van de kerk voor dit leed, en benoemt de toezegging van de kerk om hulp en erkenning te bieden aan álle slachtoffers. Daarnaast benoemt de motie de toezegging van de kerk om 'in schrijnende gevallen'  coulance te betrachten ten aanzien van 'het niet meer kunnen uitkeren van schadevergoeding'. Gezien de voorgeschiedenis, in het bijzonder betreffende de Contactgroep, wordt in deze motie met 'schrijnend' gedoeld op (de mate of de aard van) het leed van de slachtoffers en niet op formele omstandigheden.

 

2.

nr 34 300 VI Vaststelling van de begrotingsstaten van het ministerie van V&J voor het jaar 2016 / nr. 102 Overleg van de Cie. V&J met minister Van der Steur op 30 juni 2016

 

Dringende vragen van alle deelnemende kamerleden, te weten mw. Gesthuizen, mw. Volp, mw. Bergkamp, dhr. Van Oosten en mw. Van Toorenburg over het contact tussen toekomstige melders en de kerk en de – onafhankelijke – steun daarbij voor de melders. Samen genomen in de woorden van mw. Van Toorenburg:

‘Hoe kan het kabinet de hete adem in de nek van de kerk blijven om ervoor te zorgen dat ook de slachtoffers die nu, na zo veel jaren, de moed vinden om naar voren te komen, worden ondersteund en dat met hen fatsoenlijk wordt omgegaan? Dat moet gebeuren op de manier die wij met elkaar hebben afgesproken: er moet respect zijn voor de slachtoffers; zij moeten worden gehoord en erkend; als zij hulp nodig hebben moet die worden gefaciliteerd of moet hen de weg daarnaartoe duidelijk worden gemaakt en, ook belangrijk, zij moeten compensatie krijgen.’

 

Mw. Van Toorenburg heeft het over álle 'slachtoffers die nu, na zo veel jaren, de moed vinden om naar voren te komen'.

 

De minister antwoordt dat hij over de toekomstige aandacht voor de positie van slachtoffers, die kardinaal Eijk een dag eerder (29 juni 2016) heeft toegezegd, nader met de kerkelijke autoriteiten zal spreken en de Kamer daarover zal informeren.

 

’Schrijnende gevallen’ benoemt hij als: ‘Misschien zijn er wel mensen die het helemaal niet wisten of mensen die het niet hebben gezien.(…) Ik zal aan de kerkelijke autoriteiten vragen wat er nu gebeurt voor de mensen die zich nu nog melden. Welke mogelijkheden voor hulp en begeleiding zijn er voor deze mensen? (…) hoe wordt invulling gegeven aan het fenomeen “schrijnend geval”, conform de Kamermotie?’

 

Hier lijkt de minister een eerste aanzetje te geven naar het definiëren van 'schrijnende gevallen' als 'mensen die het helemaal niet wisten of die het niet hebben gezien': met 'het' wordt kennelijk gedoeld op de mogelijkheid voor het indienen van een klacht. In één adem door verbindt de minister deze definiëring met de motie van Van Toorenburg, waarin om coulance wordt gevraagd met betrekking tot een financiële tegemoetkoming – terwijl het in deze motie nog ging om (mate van) leed van de betreffende slachtoffers.

 

3.

'Beleidsreactie slotmonitor' van minister Van der Steur van 07-12-2016

 

In deze op 30-06-2016 aan de Kamer toegezegde brief meldt de minister dat de kerk werkt aan 'Afspraak' voor 'schrijnende gevallen'. Hij geeft de 'contouren' hiervan weer als volgt:

'– Voor ieder die zich vanaf 1 mei 2015 meldt als slachtoffer van verjaard seksueel misbruik en/of misbruik door een overleden aangeklaagde blijft hulp beschikbaar;

– Voor schrijnende gevallen, dat wil zeggen situaties waarin slachtoffers niet in staat of in de gelegenheid waren om voor 1 mei 2015 een klacht in te dienen, zal een mogelijkheid worden geboden om een klacht in te dienen. De klager dient aan te geven welke belemmeringen van geografische, somatische en/of psychiatrische aard het tijdig indienen van de klacht onmogelijk maakten;

– Een onafhankelijk team van deskundigen toetst de aannemelijkheid van het niet tijdig kunnen indienen van de klacht en beoordeelt, indien dit het geval is, de klacht op basis van de authenticiteit van het leed dat het slachtoffer heeft ondergaan;

– Dit team adviseert voorts de betreffende bisschop of hogere overste over het toekennen van een genoegdoening. Dit advies wordt opgevolgd. Bij de genoegdoening wordt het referentiekader van de Slotactie gehanteerd.'

 

Hier vallen allereerst drie punten op:

1e: het begrip 'schrijnende gevallen' wordt gedefinieerd als 'situaties waarin slachtoffers niet in staat of in de gelegenheid waren om voor 1 mei een klacht in te dienen' en daarmee wordt het 'leed-criterium' definitief veranderd in een formeel criterium van niet hebben kunnen melden;

2e: die belemmeringen worden beperkt tot 'belemmeringen van geografische, somatische en/of psychiatrische aard' en deze opsomming is kennelijk limitatief;

3e: de melder zal deze belemmeringen aannemelijk moeten maken – lees: daarvoor objectieve gronden moeten aandragen.

Deze criteria beperken de 'schrijnende gevallen' aldus tot die, waarin mensen kunnen aantonen geen toegang te hebben gehad tot Nederlandse nieuwsbronnen of somatisch of psychiatrisch te ziek geweest te zijn om een klacht in te dienen. Het ontbreken van psychische of psycho-sociale gronden, zoals daar zijn de moed waar mw. Van Toorenburg op 30 juni 2016 naar refereerde, of de omstandigheid dat de melder nu pas in de eigen sociale omgeving voldoende steun heeft gevonden, doen er uitdrukkelijk niet meer toe. Dat zijn gronden die niet of nauwelijks te objectiveren zijn – en de meeste melders zullen zich juist om dergelijke gronden niet eerder hebben gemeld.

 

Daarnaast meldt de minister dat voor alle melders 'hulp' beschikbaar zal blijven, volgens de 'afspraak' die de kerk aankondigt te zullen maken. Over wat die hulp inhoudt en wie die verleent wordt niets duidelijk. Daardoor ontbreekt ook enig aanknopingspunt voor enige vorm van toezicht op het nakomen van deze toezegging.

 

4.

nr 34 550 VI Vaststellingvan de begrotingsstaten van het Ministerie van Veiligheid en Justitie (VI) voor het jaar 2017 / nr. 93 Overleg van de Vaste Cie. V&J met minister Van der Steur op 14-12-2016

 

Mw. Volp vraagt: '(...) Kan de Minister aangeven hoe het staat met het Meldpunt grensoverschrijdend gedrag? Dat is nu ruim anderhalf jaar in werking. Zijn hier al meldingen binnen over de bespreekbaarheid of problemen hieromtrent en hebben zich als slachtoffers gemeld? (...)'

Minister Van der Steur antwoordt: ‘Mevrouw Volp stelde een vraag over het Meldpunt Grensoverschrijdend Gedrag. We hebben het in die tien minuten even heel snel gecheckt. Tot op heden is er één melding binnengekomen bij dit nieuwe meldpunt. Dat ging over een zedenzaak tussen volwassenen onderling.’ (Zie voor dit antwoord p. 15 van het verslag.)

 

Door wie de minister zich heeft laten voorlichten over het aantal melders bij het meldpunt dat het onafhankelijke meldpunt sinds 1 mei 2015 is gaan vervangen, blijft onduidelijk. Dat het door de minister genoemde aantal melders onjuist is, is wél duidelijk. Het gevolg van deze onjuiste mededeling is dat de Kamer nu geen aanleiding zal zien tot onafhankelijk toezicht op de wijze van omgang van de kerk met melders van seksueel kindermisbruik.

 

Rotterdam, 22 februari 2017

 

De schriftelijke beantwoording door (of namens) aartsbisschop Eijk van de vragen van de makers van de Zembla-documentaire 'Misbruik in de kerk' van 22 februari verdient op veel punten een reactie. Wij gaan hier alleen in op zijn opmerkingen aangaande de openheid in de parochies over daar gepleegd misbruik, in het bijzonder de parochie van Driel.

 

Eijk refereert aan afspraken over vertrouwelijkheid in de klachtenprocedure. Wij kennen dergelijke 'afspraken' niet; het (inmiddels gesloten) Meldpunt heeft slechts besloten zélf geen mededelingen te doen die de anonimiteit van slachtoffers of aangeklaagden zouden opheffen. Klagers is, terecht, geen enkele verplichting aangaande vertrouwelijkheid opgelegd en voor zover ons bekend is zo'n verplichting ook niet vanuit het Meldpunt opgelegd aan oversten of bisdommen. Aan oversten, bisschoppen en parochiebesturen is juist gevraagd te melden wat zij wisten over zaken van seksueel misbruik binnen hun organisatie.

 

Maar aartsbisschop Eijk heeft openheid binnen de parochie over het misbruik door de koster in Driel botweg verboden. Behalve Pascale, wier gegrond verklaarde klacht misbruik van haar negende tot haar achttiende betrof, heeft deze man meer kinderen misbruikt. Toen er ruim tien jaar geleden wéér eens een zaak naar buiten kwam, is hij ontslagen zonder dat de leden van de parochie iets te horen kregen over de reden van dat plotselinge ontslag. Bij de behandeling van Pascales zaak in 2012 zei de koster zich niets meer te kunnen herinneren over enig misbruik van wie dan ook. De man had niets te verliezen: hij was al ontslagen en strafrechtelijk kon hij niet meer vervolgd worden. Hij had zonder enige serieuze consequentie voor hem zelf kunnen erkennen. Er is een onbekend aantal slachtoffers dat het misbruik misschien zelfs in hun eigen familie niet kan bespreken en een bekentenis van de koster zou daar verandering in hebben kunnen brengen.

 

In zijn antwoord op de vragen van de makers van de Zembla-documentaire waarom hij geen openheid in Driel toestaat, zegt Eijk: 'Erkenning en genoegdoening stonden voorop bij de klachtenbehandeling', waarna hij doorgaat te suggereren dat de vraag om openheid een vraag om bestraffing van de aangeklaagde is.

Pascale zegt hierover: 'Erkenning en genoegdoening bestond voor mij uit openheid. Dat heb ik aangegeven in zowel hoorzitting als in gesprek met parochie. Dat is met één enkel mailtje vanuit het Bisdom van Eijk van tafel geveegd. Hij doet het nu voorkomen alsof ik openlijk de aangeklaagde wil straffen. Hiermee beschermt hij dus weer de dader en niet het slachtoffer. Openlijke bestraffing is denk ik nooit het doel als een slachtoffer om openheid vraagt. Erkenning wel. Voor mij geldt dit zeker. Met openheid wil ik het niet eens hebben over de dader, dat geeft hem teveel een podium, hij heeft zijn momenten in het verleden al gehad. Ik wil het hebben over mij. De dader is niet belangrijk. Ik ben belangrijk. Het is nu tijd voor mij en voor de andere slachtoffers.'

 

Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat anno 2017 in Nederland een bisschop verbiedt dat er in een dorp openlijk gesproken wordt over een kindermisbruikzaak die de hele gemeenschap daar raakt?

 

Maud Kips

Bij het zien van de levensverhalen interviews:
Het filmpje van Anneke is gemaakt in april 2015. Anneke vertelt in het interview dat ze een heel zware tijd achter zich heeft van ondraaglijk en uitzichtsloos lijden. Ze vertelt dat ze vrijwillige euthanasie overweegt zolang ze daar nog de kracht toe heeft.
Sinds die tijd heeft Anneke zich losgemaakt uit de sinds zeven jaar alsmaar terugkerende crises en daarop volgende traumatiserende gedwongen opnames. Ze sterkt steeds verder aan, ook lichamelijk.
Anneke is niet de enige lotgenote die door crises als deze gaat. Daarom blijft het heel waardevol dat ze verteld heeft wat haar situatie was.

 

 

Levensverhalen interviews:

 

Subcategorieën

Misbruik Oom pastoor

       

Misbruik oom pastoor

 

Dit schrijven is bedoeld voor mijn kleine eenzame meisje van binnen die misbruikt is rond haar zevende jaar door haar priesteroom. Een verhaal dat ik neig voor me te houden. Lang heb ik het willen ontkennen. Ik heb met name mezelf willen ontkennen! Dit is een verhaal waar ik niet voor durf te staan binnen mijn familie. Liever ging ik gebukt onder het leven, dan dat ik dit zou delen en mezelf trouw zou zijn. Rond mijn dertigste openbaarden zich de eerste beelden van incest achter de zwarte schermen die ik jaren had ervaren.

 

Toen ik begin twintig was, leefde ik in een wereld van donkerte. Het was al jaren mijn wereld en ik kende niet anders en ik dacht dat dit het was. Dag in dag uit sleepte mijn leven zich voort in zelfhaat en dood willen. Ik was anorectisch en sloot me op in mijn eigen kokers van verlammende zelfvernietiging. Het leven innerlijk was alleen nog voelbaar op de momenten dat ik mezelf ging snijden en mijn bloed zag. Uren konden passeren van levenloosheid waarin ik totaal onbereikbaar was voor de buitenwereld. Ik leefdemaar leefde ook niet. Ik zocht de dood maar bereikte hem niet.

 

In 1984 kreeg ik een black-out in de auto en verzeilde in een heftige botsing. In die tijd was ik al jaren anorectisch en poogde ik op die manier te verdwijnen. Meters werd ik via de voorruit uit de auto geslingerd. Mijn lichaam daalde neer en mijn ziel zocht de Thuishaven van het Licht. Dat onvergetelijke Licht. Zo mooi en stralend kon het Zijn! Zo gevuld met warmte en Liefde. Ik vroeg te blijven maar er werd me gezegd dat het mijn tijd niet was en dat ik het kon! Deze boodschap luidde een lang pad van heling in.

 

Mijn bevroren lichaam zocht de weg van het herervaren van innerlijk leven. Verlamming die vele jaren mijn therapeutische weg zou kenschetsen. Innerlijk, zo kan ik nu zeggen, was ik te bang om werkelijk te zien waar mijn verhaal over ging. Vele tapijten heb ik tot in detail  ontrafeld met mijn gebiologeerde ogen. Ik liet mijn blik er gefixeerd op rusten om maar niet te hoeven voelen wat er in me gebeurde. Daarnaast heeft het tot voor kort geduurd om mijn zelfverwijten, schaamte en schuld niet langer de boventoon te laten voeren. Jaar in jaar uit leefde ik in basis met het gevoel dat ik de slechtste mens op aarde zou zijn. Ik was de bron van het kwaad, zo dacht ik. Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld, zo sprak mijn moeders mond terwijl haar hand tegen haar borst ketste. Mijn moeder was een devote vrouw, trouw aan haar geloof. Vrouwen zijn het onderdanige geslacht, dienend naar anderen en zichzelf wegcijferend. Ik kwam uit een RK nest waarin het vleselijke als een geheim soms zijn uitspattingen kende. Ongecontroleerd en onzichtbaar vanuit een niet mogen weten. Vleselijke zwakte werd gedragen door schaamte. Toen ik eindelijk met mijn moeder durfde te bespreken wat er gebeurd was, kon zij oom pastoor in alle kalmte zijn vleselijke zwakte toedichten. Zo zijn mannen nu eenmaal. Hiermee was de kous voor haar afgedaan.

 

In eenzaamheid zocht en zoek ik mijn weg. Ik ben een gedreven mens. Ik geloof dat mijn pad en mijn ervaringen bedoeld zijn om van te leren en me wijs en vrij te maken van mijn verhalen. Ik kan nu, nu ik in de vijftig ben, zeggen dat ik eindelijk mijn zelfvertrouwen heb teruggevonden na jaren van ups en downs en innerlijke strijd. In februari dit jaar begroef ik definitief de strijdbijl naar mezelf. Ik ben gestopt met de ontkenning naar mijn verhaal en het me toedichten dat ikzelf de schuldige zou zijn. Daarom wil ik voor mijn kleine meisje, die de diepste verwarring van leven (en dood) als geen ander beleefde, dit delen. Zij verdient mijn vertrouwen en mijn loyale steun. Zij verdient mijn liefde, mijn luisterend oor en mijn onvoorwaardelijkheid! En zoveel meer! Zij is mijn drijfveer en inspiratiebron. Van haar leerde ik te vergeven en de zin van het leven kennen. Het weten dat het de verhalen zijn die mensen o.a. tot misbruik drijven omdat ook zij een gekwetste ziel in zich dragen. Ik was het slachtoffer, zij was het slachtoffer en voelde zich machteloos en bang. Zo intens bang dat ze flauw viel. Dat lot van dat moment kon zij niet dragen. Ze verkoos om van haar lichaam te dissociëren. Iets wat me jaren heeft gediend maar wat me ook jaren kostte om de weg terug te vinden in mijn lichaam. Met alle schuldgevoelens van dien. In mijn lichaam was het zo onveilig dat ik niet durfde te voelen. Ik heb een hoop begeleiding, workshops, therapie etc nodig gehad om dan nu weer eindelijk blij te zijn dat ik een lichaam heb. Ik ben blij dat ik in staat ben om de seizoenen te ervaren. Nu kan ik eindelijk genieten van de natuur en de prachtige kleine dingen die het leven wonderbaarlijk maken. Ik ben dankbaar überhaupt een gevoel van genot terug te hebben gevonden na langslepende ervaringen van depressie.

Want terwijl ik tóen het Goddelijke van het leven min of meer verloor omdat hij mijn priesteroom was, is de Goddelijke vonk in de Schepping nu mijn grote inspiratiebron!

Door mijn kleine meisje werd ik Wijs en daarmee werkelijk innerlijk vrij! Ik ben haar dankbaar voor alle levenslessen die dit lange proces in zich droeg en draagt!

 

May we walk in Beauty.

 

Monique

 4 april 2014

image

Klachtenprocedure

Op deze pagina vindt u meer informatie over klachtenprocedures.

Lees...
image

Hulpverlening

Op deze pagina vindt u informatie over hulpverlening.

Lees...
image

Web Links

Op deze pagina vindt u verschillende links naar andere websites

Lees...
image

Boeken

Op deze pagina vindt u een aantal boeken.

Lees...
image

Nieuwsbrieven

Op deze pagina vindt u de VPKK Nieuwsbrieven.

Lees...
image

Politiek

Op deze pagina vindt u verslagen van de politiek.

Lees...

Login Form