Deprecated: Function create_function() is deprecated in /home/customer/www/vpkk.nl/public_html/libraries/rokcommon/RokCommon/Service/ContainerImpl.php on line 460

Deprecated: implode(): Passing glue string after array is deprecated. Swap the parameters in /home/customer/www/vpkk.nl/public_html/libraries/gantry/core/gantry.class.php on line 1044
Misbruik Oom pastoor

VPKK

VrouwenPlatform Kerkelijk Kindermisbruik

Het Vrouwen Platform Kerkelijk Kindermisbruik (VPKK) geeft een stem aan mannen en vrouwen met een geschiedenis van kindermishandeling en -misbruik in de RKK en ondersteunt hun streven naar erkenning en genoegdoening.


Deprecated: Function create_function() is deprecated in /home/customer/www/vpkk.nl/public_html/libraries/rokcommon/RokCommon/Service/ContainerImpl.php on line 460
  • 1

Verslag Workshop

"Hoe vind ik de juiste hulpverlener "

Tijdens de recente lotgenotendag is onder andere een workshop "Hoe vind ik de juiste hulpverlener" gehouden.

Erkenning

Weg van eerste contact tot erkenning.

Na uw eerste melding over uw geschiedenis, is het goed als u mensen op uw weg vindt die u steunen in uw streven naar erkenning.

Onderzoeksverslag

Klachten van seksueel misbruik in de RK kerk

Op 27 januari 2015 werd het onderzoeksverslag van de hand van Theo Kroon aan de Commissie Veiligheid en Justitie van de Tweede Kamer en de pers aangeboden.

Herstelbemiddeling

Erkenning van psychisch en fysiek geweld

Herinneringen aan psychisch, fysiek en seksueel geweld vormen een bedreigende ervaring voor het leven.

image

Berichten in de media

Op deze pagina vindt u berichten in de media.

Lees...
image

TV & Radio

Op deze pagina vindt u TV en radio uitzendingen.

Lees...
image

Film

Op deze pagina vindt u een aantal films

Lees...
image

Persberichten

Op deze pagina vindt u de persberichten van het VPKK.

Lees...
image

Nieuws

Nieuws vervolgonderzoek Deetman 2013

Lees...

Misbruik op Jerusalem
Eén stukje van de puzzel kan ik hier slechts vertellen. Mijn stukje: 1965 tot 1967, ‘Jerusalem’ Venray.
Ik ben op Jerusalem niet sexueel misbruikt. Wel psychisch en emotioneel verkracht. Ik ben niet het enige slachtoffer van Jerusalem, maar op dit moment heb ik slechts een enkele anonieme melding gekregen van een lotgenote.
Het was een kloosterinternaat met een dwingend regime. Elke dag was hetzelfde als de vorige en de volgende.
Al twee jaar had ik met niemand contact meer. Mijn dorp, mijn straat, mijn huis, mijn vrienden, mijn ouders, ze behoorden mij niet meer toe. Vriendschap werd me verboden. Eenzaam was het geweest.
‘Het zou bijna over zijn’ hadden mijn ouders me ooit beloofd. – ‘Ik zou in geen vier vijf jaar meer wegkomen,’ dreigde de kloosterzuster, die absoluut gezag over mij had gekregen.
Tien dagen vóór de grote vakantie werd ik tijdens het avondeten aan de telefoon geroepen. Mijn vader, hij huilde. Mijn moeder was in levensgevaar. “Kom meteen naar huis” zei hij. Ik zei “ja, ik kom”, liep door de gang langs de refter. Ik hoorde de geluiden van borden en bestek, maar dat klonk ver weg: om mij heen was nu de band met mijn ouders eindelijk weer voelbaar. Ik liep snel door om op de slaapzaal mijn koffertje te halen en geld voor de trein. Ik wilde op tijd bij mijn moeder zijn.
Iemand versperde me de weg en bracht me bij de prefect ( “Mère Monique”). Die had het gesprek met mijn vader afgeluisterd. Ze had hem intussen gesproken en ‘hij had toegegeven dat hij niets meer over mij te zeggen had’, zei ze.
Mijn moeder had gezegd dat ze ‘me niet meer wilde zien, vanwege een vier voor Latijn,’ zei ze.
Ze had me al die tijd niet kunnen breken. Ze had dat wel geprobeerd. Steeds als ik iets vond dat me hielp mezelf te hervinden, nam ze me dat af en vernederde me erom. Nu was er iets heel kwaads met haar aan de hand, iets onbegrijpelijks waar ze van genoot.“Je denkt zeker dat ze je komen halen”zei ze.
Ze keek daarbij me indringend aan. Ik viel in duizend kleine stukjes uit elkaar, een zinloos objekt was ik. Ik was bang dat het waar was wat ze over mijn moeder zei. Ik heb het nooit durven vragen.
Ik besefte dat ze hier niet wisten wat een mens was, in deze kerk waarin de mensen hun hoop stelden. Ik hoopte zelf wel een mens te worden, nam me voor te zoeken naar menselijkheid, deze beklemmende duisternis te verjagen. Dat beloofde me troost, voor de verre toekomst. Die heb ik ook gevonden. Maar ook pijn, nog steeds.
De volgende dag vroeg ze me of ik stemmen had gehoord. ‘Je roeping verzaken was de ergste zonde.’ zei ze. ‘Alleen god hield nog van me’, beweerde ze.
Een aantal dagen later, ik weet niet meer precies hoeveel, kreeg ik het nieuws dat mijn moeder aan het genezen was.
Ik ben eruit gekomen, heb gelopen, geleefd met anderen, gewerkt, en gehoopt dat ik menselijkheid kon creëren voor kinderen van nu.
Sinds kort weet ik wat ik toen vermoedde: dat dit geweld van generatie op generatie is doorgegeven. Ik weet dat ik niet de enige ben geweest, we moeten er nu over vertellen om het te stoppen.

 

De Huisvriend

 

 

SCHULDPATRONEN ONTWIKKELEN, ONTKENNEN en ONDERKENNEN, OVERWINNEN

 

Mijn naam is Joke Philipsen, meisjesnaam Bekking geboren op 16 juli 1951 in een vrij arm katholiek schoenmakersgezin en het middelste kind van 3 meiden en 4 jongens.

 

Ik wil via dit levensverhaal vertellen welke impact in het leven de Huisvriend, pater Otten, heeft gehad zowel bij mezelf als binnen het ouderlijk gezin en daarna in mijn eigen gezin met man , een dochter en een zoon. Ik heb nu de leeftijd van 59 en ben inmiddels oma van vier geweldige ONSCHULDIGE kleinkinderen. Ik ben nu wie ik ben, een goed mens, heb een fijne man, en een hele fijne relatie met onze kinderen, schoonzoon en schoondochter.

 

Eerst wil ik ingaan op de schuldpatronen die ik had ontwikkeld om te kunnen overleven, en door deze patronen periodes kende met helse pijnen en uiteindelijk mezelf helemaal in de HEL had gewerkt, niet meer wetende op 28 jarige leeftijd of ik een man of vrouw was. Dit alles was de hoofdoorzaak omdat vanaf mijn vierde tot mijn achtste levensjaar de huisvriend het nodig achtte mij te misbruiken voor zijn eigen uiteindelijke doeleinden. De Huisvriend was helemaal verstrengeld in mijn eigen gedachtenwereld en dit uitte zich in vele depressies

 

SCHULDPATRONEN ONTWIKKELEN

 

Mijn vader en moeder hadden moeite de touwtjes aan elkaar te knopen met een schoenmakerij en schoenwinkeltje en zeven kinderen. Was beslist geen vetpot. Mijn vader had een niet al te groot klantenbestand, maar één klant kon hij echt niet missen en dat waren de benedictijnen van de St. Willibrordsabdij de Slangenburg te Doetinchem waar ongeveer een veertig/vijftigtal paters leefden. Één van de paters, pater Otten, kwam twee keer in de week bij ons om de schoenen van de paters te laten repareren. Woensdagsmiddags bracht hij een aantal schoenen en zaterdags haalde hij ze gerepareerd weer op. Ik hoorde vaak van mijn vader dat dit geen vetpot was, mede omdat de paters de materialen zelf leverden voor reparaties en voor hem op het materiaal niets te verdienen viel. Het was wel de grootste bron van inkomsten wat arbeid betrof. Ik wist dit als kind hoe klein ik ook was. Deze klant konmijn vader onmogelijk missen. Vanaf mijn vierde nam pater Otten mij iedere woensdagmiddag mee naar de werkplaats van mijn vader. Hij kwam als huisvriend met een arm vol schoenen de achterdeur binnen en verzocht mij dus hem te helpen de schoenen te dragen. Mijn vader lag iedere middag een poosje te rusten op bed. Om 14.00 werd hij altijd door mijn moeder gewekt. Dus tot die tijd had de pater vrij spel en dat wist hij. Hij beurde me altijd op en zat met zijn handen aan mijn billen vagina etc. Ik wist zo haarfijn dat dit niet o.k. was. Ook zag ik dikwijls dat hij bij mijn zussen een poging deed om op een slinkse manier bij het opbeuren toch even de hand onder het rokje te stoppen. Dit gebeurde niet in de werkplaats en zij waren ook niet alleen met hem. Pater Otten zei mij zeer vriendelijke maar wel dringend dat ik dit nooit mocht vertellen want zei hij:"Dit was erger dan een doodzonde" Zo klein als ik was nam ik dit voor waar aan en hield mezelf voor hier nooit over te spreken want dan zou ik in de HEL komen. Één keer heb ik geprobeerd eronderuit te komen om met hem mee te gaan. Ik schreeuwde van nee ik wil niet mee. Mijn moeder liep toen in de buurt en zei: Och help hem toch even. Ik wilde haar niet teleurstellen en luisterde braaf. Dit heeft ongeveer vier jaar lang geduurd. Ieder keer maar weer vroeg hij aan mij: Heb je het al aan je vader en moeder verteld?? Braaf schudde ik van nee en hij zei er nog even zachtjes achteraan: Je weet het wat er dan gaat gebeuren indien je het verteld. Nou ik wist wel wat te doen, alles behalve in de hel terechtkomen. Inmiddels deed ik zo mijn stinkende best om geen dagelijkse zonden te gaan doen, want dat komt er nog eens extra bovenop en wie weet misschien kreeg ik nog een kans dat ik in het vagevuur zou komen, dan was er nog een kans om via het vuur in de hemel te komen, als ik mijn best maar deed. Iedere woensdagmiddag was ik present, ook alleen al dat hij niet de kans zou krijgen een zusje of broertje mee te nemen naar de werkplaats en hen ook bang zou maken. Ik kreeg angst, vele angsten. Ik maakte mezelf wijs: Mocht dit op een andere manier uitkomen behalve het tegen vader of moeder vertellen dan kwam ik waarschijnlijk ook in de hel. Iemand anders mocht dit beslist nooit horen, zien of ons betrappen. Want een pater, tevens priester dat was in mijn ogen, en zo werd ons ook verteld, iemand die gestuurd was door God, je weet wel een roeping, en er zou een keer een tijd komen dat ik dood zou gaan en ik moest me dan voor God verantwoorden. Ik ging langzamerhand schuld op schuld opbouwen terwijl ikzelf nog niets had verteld. Ik werkte zelfs mee op maar niet betrapt te worden! Ook probeerde ik voor alle mensen even aardig te zijn door hen op mijn manier te helpen met wat ik maar kon. Ik voelde me alleen al schuldig omdat ik bestond. Was ik niet geboren dan had dit niet plaatsgevonden. Want ik ging er in het begin van uit dat ik de enige was die hij zo op deze manier benaderde. Dat hij aan mij zat was voor mij niet het grootste probleem, maar de doodzonde, de hel, echt niet te filmen. Dit was natuurlijk wel mijn eigen gepieker en gedachtewereld, maar daar was ik me toen echt niet van bewust en ik weet nu dat als je jezelf maar bang genoeg maakt je een bizarre jeugd hebt en trauma na trauma ontwikkelt. Ik kwam steeds vaster te zitten. Ik was zes jaar en kwam omdat ik al jaren last van eczeem en astma had in het ziekenhuis terecht. Helemaal alleen op een kamer met allemaal ramen, drie weken lang. Iedere avond heb ik gekrijst omdat ik naar huis wilde. Ik wilde mijn broers en zussen beschermen. Ik kon namelijk niet meer op woensdagmiddag aanwezig zijn, en ik was tevens ooh zo bang dat hij mij zou opzoeken en dan kon het wel eens uitkomen. Mijn ziekenhuiskamer kon je dwars door heen kijken vanwege de ramen. Veronderstel eens dat hij het ook hier deed!!! Intussen door al dat gekrijs vond mijn moeder dat ik me niet moest aanstellen. Ik voelde me echt verdomd alleen, mede ook al door mijn opname mijn broers en zusjes niet bij mij op bezoek mochten komen. Dit mocht toen niet vanwege besmettingsgevaar bij kinderen. Één keer stonden ze allemaal buiten op het plein naar mij te zwaaien. Ik wilde bij hen zijn. Thuisgekomen moest ik wegens mijn astma op een kamer alleen slapen, weg bij mijn zussen. De deur moest dicht en het raam open. Alle broers op één kamer, mijn zussen samen en ik alleen. Weer alleen. Ondertussen was ik een kei geworden in het kweken van schuldgevoelens. Het misbruik ging door. Één keer toen ik al de knopen van de pij van de pater in de werkplaats uit verveling aan het tellen was vroeg hij mij: Wil je het ook een keer zien van mij. Waarschijnlijk werd hij bang van mijn schrikreactie en van mijn volmondig NEE. Ik zal een jaar of zeven geweest zijn toen we sinterklaasavond hadden. De bel ging en sinterklaas stond met twee zwarte pieten voor de deur, natuurlijk met kadootjes. Ik was zeer verbaasd, want die handen van Sinterklaas kende ik. Ik hield mezelf voor de gek, want dit kon niet, ik geloofde nog in Sinterklaas en dat waren niet de handen van de pater. Dit was Sinterklaas. Een tijd later hoorde ik van mijn moeder dat pater Otten dit was geweest. Hij had dit als verassing gedaan zonder medeweten van mijn ouders. Op de zaterdagmiddagen zat hij vaak in de keuken, want zaterdags was de enige dag dat mijn vader geen middagdutje deed. Hij zat dan vaak achter een borreltje, gekregen van mijn moeder. Mijn moeder waste de kinderen op zaterdagmiddag in de keuken op het aanrecht met onze voeten in de gootsteen. Ik kon hem zien genieten met borreltje en ontkleedde kindertjes. Op achtjarige leeftijd stopte dit misbruik van de een op de andere dag. Mijn inmiddels nu overleden broer, (19 jaar), die een jaar ouder was dan ik kreeg achter gesloten gordijnen in de woonkamer misdienaarles. Ik had wederom mijn twijfels Zou ook hij???? In dat zelfde ziekenhuis waar ik in lag was een kapel en daar droeg pater Otten regelmatig in de vroege morgen de mis op. Mijn broer was dus daar misdienaar. Ik wilde hem beschermen en ging mee, maar meisjes mochten niet in de sacristie komen en daar voelde ik me niet prettig bij. Ik wachtte in de kapel zelf en ging altijd trouw met hem mee. Ik was dus niet alleen een kei in schuldgevoelens kweken maar voelde me gigantisch verantwoordelijk voor anderen. Kostte wat kost voelde ik constant de behoefte om andere kinderen te beschermen tegen misbruik van volwassenen. Één in de hel was meer dan voldoende. Pater Otten was tevens met Pax Christie in de weer om Berlijnse kinderen één maal per jaar een vakantie in Nederland te bezorgen. Ook hier kon ik me verschrikkelijk druk om maken en wilde hen behoeden tegen het kwaad. Maar ik kon niet helpen. Dit was te ver weg. Als ik het nu eens vertel wat er met mij gebeurd was??? Misschien wordt hij dan gedwongen geen contact meer met kinderen te hebben. Ik moet het vertellen, nee het kan en mag niet. Niet meer aan denken, gaat misschien wel over. Het gedraai in mijn hoofd ging niet over. Langzamerhand kreeg ik meer last van hoofdpijnen en angsten, kon moeilijk slapen en op twaalfjarige leeftijd was voor mij de tijd om het te gaan vertellen want ik kon niet meer voor of achteruit. Ik stond op knappen. Ik zat vol schuld en verantwoordelijkheidsgevoelens. Ik moest overleven. Inmiddels was mijn moeder al een keer met mij naar de dokter geweest. Ik heb bij de dokter, hij heette Heeringa, gehuild en gehuild en hem verteld dat ik zo bang was om dood te gaan. Ik hoor hem nog zeggen: Meisje meisje, je bent pas twaalf waarom zo bang? Ik liet het maar zo, want ik mocht niets vertellen. Een tijdje later ben ik toch maar 's-nachts brullend naar mijn ouders gestapt en met kloppend hard, jankend en wel om het te gaan vertellen. Mijn vader en moeder waren met stomheid geslagen en mijn oudste zus, die aan de deur stond te luisteren kwam binnen en riep: Als je haar maar gelooft, want bij mij heeft hij dit ook geprobeerd. Mijn moeder wist van dit hele bestaan niets vanaf en mijn vader wist zich geen houding te geven. Mijn oudste zus was drie jaar ouder en zij had de moed gehad om bij hem uit de buurt te blijven. Bij haar is het nooit zo ver gekomen. Wel zei mijn moeder dat het haar opgevallen was dat ik wel eens een kadootje van hem kreeg en de andere kinderen niet. Ik heb nog nooit zo goed geslapen als die nacht! Maar wat had ik een intense behoefte om vastgepakt en beschermd te worden door mijn ouders. Dit gebeurde niet want dat deed men niet Ik had er zo'n intense behoefte aan om gehoord te worden dat ik ONSCHULDIG was. Vasthouden en knuffelen waren onbespreekbaar in ons gezin in die tijd. Ik kan dit nu nog voelen als ik eraan terugdenk. Mijn vader hield de pater goed in de gaten zodat hij maar niet aan mijn jongere broertjes zat. Eén keer zat mijn jongste broertje bij hem op schoot en mijn vader schreeuwde tegen mijn broertje: ERAF. Dat deed me goed. De pater bleef nog jarenlang komen zonder dat hier ook maar met één woord over gesproken werd. Tja, mijn vader was afhankelijk van het werk voor de paters, anders geen vlees op de plank. En wie gelooft nou een arme schoenmaker met een verhaal van een kind van twaalf en dat nog wel met een priester, gestuurd door God!? Ik besefte dat mijn ouders het niet in de koude kleren ging zitten. Voor mij weer een reden om nog meer schuldgevoelens te kweken. Mijn ouders zaten met een probleem! Als ik het niet verteld had hadden zij dat probleem niet gehad. Ik vond mezelf maar een idioot die het andere mensen moeilijk maakten. Een aantal jaren later werd in de buurt van de abdij een moord gepleegd. Nooit opgelost!!! Mijn God, wat zat ik hiermee. Zou hij?????? Had ik het tegen kunnen houden???? Was dit ook niet mijn schuld? Op een dag was mijn vader met een politieagent aan het praten in de schoenwinkel. Dit was een klant van ons. Ik stond te luisteren en de agent vroeg of mijn vader soms iets te vertellen had en of er iets gebeurd was of iets wist. Mijn vader zal waarschijnlijk ja-geknikt hebben want ik hoorde hem zeggen: Ik kan het niet vertellen. Ik voelde mij toen ontzettend teleurgesteld in mijn vader. Later kon ik dit begrijpen maar als kind niet. Het hele gebeuren heeft een impact op het hele gezin en de omgeving gehad. Er was geen therapie, dat is er voor slachtoffers van misbruik binnen de kerk NU amper, laat staan 50 jaar geleden. Priesters werden tenslotte in die tijd als een soort therapeut en heilige gezien. De kerk stond niet naast de mensen, maar boven de mensen De ene keer werd er hel en verdommenis gepredikt en voor het zelfde geld was er alleen maar liefde zoals men dat noemde. Dit noemt ik machtsmisbruik. Er werd nooit zo veel gelogen als in de biechtstoel! Ik kan je wel vertellen wat had ik een angst voor GOD ontwikkeld, gewoon onmenselijk. En toch ga ik er nog steeds van uit dat de meeste priesters het beste met hun zusters en broeders voor hebben en dat er ontzettend veel goeds gedaan wordt. Hoe eerder misbruik binnen de kerk erkend wordt des te eerder kunnen we ook beseffen dat er heel veel goeds bestaat. Het was ook niet zo dat ik geen problemen meer had. Integendeel zoals ik al zei er was geen therapie, er mocht verder niet over gesproken worden. HET TRAUMA LEEFDE IN MIJN LIJF VOORT EN BREIDDE ZICH ALLEEN MAAR VERDER UIT.

 

 



 

De Huisvriend 2

 

SCHULDPATRONEN ONTWIKKELEN, ONTKENNEN en ONDERKENNEN, OVERWINNEN

 

Ontkennen en onderkennen

 

Ik was me er toen op mijn 11-12 jarige leeftijd niet van bewust maar weet nu wel beter:" Ik had een diep trauma". Ook al had ik het thuis verteld, het was niet opgelost. Ook al zou ik het duizend keer verteld hebben , zolang er geen erkenning zou komen en hulp zodat schuldgevoelens opgelost zouden worden zou ik dit als een zware last meedragen. Sterker nog, je leven verandert niet en je hebt jezelf patronen ontwikkeld waar je gewoon mee doorgaat, ook in het dagelijks leven, zodat alles nog dieper zinkt. Een steeds groter verantwoordelijkheidsgevoel nam bezit van mij. Ik hoop dat men dit kan begrijpen. Ik kan nu onderkennen dat ik jaren bezig ben geweest het geheel te ontkennen en niet in staat was in mezelf te kijken.

 

Ik deed mij uiterste best om het hele gebeuren te vergeten, te ontkennen en stopte het diep weg. Een andere keus had ik ook niet, het was zelfs mijn overleving. Wel bleef continue de angst voor de dood aanwezig. Mijn vader zei wel eens dat de kindertijd de mooiste tijd van je leven was. Dit had ook zo moeten zijn maar ik dacht bij me zelf: Wat moet het leven dan wel niet worden als ik volwassen ben?? De lagere katholieke school, genaamd St. Lidwina, zat er bijna op. Vanaf de 5e klas werden we ingedeeld naar afkomst. De mensen met minder of helemaal geen geld werden gedropt in klas 5b en de kinderen van "betere komaf" in klas 5a. Hier hoefde je niet voor geleerd te hebben om dit waar te nemen. Je kon van te voren aanwijzen wie er in de A klas zou komen en wie B keuze was. De kinderen in 5a werden voor de ulo of hbs klaargestoomd en de kinderen van het klootjesvolk mochten blij zijn dat ze naar de huishoudschool of lts mochten, dus B keus. De leeftijd van de pubertijd diende zich aan waarvan ik eigenlijk helemaal niet weet wat puberen was. Ik kan me dus ook niet herinneren wat nou eigenlijk voor mij de pubertijd betekende. Wel werd mijn astma, eczeem en extreme verkoudheden minder.

 

Onze pastoor Amse uit Doetinchem was tevens een verre van vredelievend mens. Biechten en naar de kerk gaan was een plicht. Als je als meisje geen petje of hoedje op had werd er aan de communiebank venijnig met zijn vingers op je hoofd getikt. Hij zorgde er wel voor dat je nooit naar hem toeging om eens iets te zeggen of te vragen. Wat een arrogantie straalde hij uit. Zelfs de volwassen mensen waren bang voor hem. Ons gezin zat natuurlijk in de zijbeuken achter een dikke pilaar, de goedkoopste zitplaatsen van de schouwburg. Ook hier was te zien wie van komaf was en wie niet. Was dit nu echt God die dit allemaal zo wilde??????? Is dit liefde geven of ontvangen?? Ik probeerde ook niet naar de preken te luisteren. Veronderstel dat er nog meer narigheid verteld werd, dan ging ik mij hier ook nog bang voor maken. Wel zijn de woorden in de mis Mea Culpa, mea Culpa, Mea Maximaal Culpa bij mij naar binnengedrongen en vond dit een klote (sorry voor dit woord) Mantra. Zelfs tijdens deze mantra moest je 3x met je hand naar je hart gaan. Ook hadden we in onze parochie twee kapelanen. Ik herinner me nog dat ik altijd bezig was naar de handen van priesters te kijken. Ik kon ze als het ware helemaal uittekenen en vergeleek ze met de worsthanden van onze huisvriend.

 

Er werd ons verteld dat je als meisje geen toekomst had in het bedrijfsleven. Leren strijken, eten koken en voor kinderen zorgen dat was jouw toekomst. Het aanrechtleven. Jongens werden zo wie zo anders behandeld. Zij waren in mijn beleving meer waard dan meisjes. Mijn moeder bracht dit ook zo aan ons over. Ik kon dit moeilijk zetten en dit had zeker geen meerwaarde voor mijn eigenwaarde. Zij wist eigenlijk ook niet beter want zij was thuis zeer streng opgevoed met een dominante vader zoals ze wel eens vertelde. Ik had nog net het lef om in opstand te komen dat ik iets anders wilde en na een jaar huishoudschool mocht ik het proberen op de openbare ulo, want op de katholieke had ik natuurlijk geen schijn van kans. Ik wilde erbij horen en ik had de grote behoefte mijzelf en anderen te bewijzen dat ik iets kon en iets met mijn leven wilde gaan doen, terwijl ik aan de andere kant ook een ontzettend minderwaardig gevoel over mezelf had ontwikkeld maar dat kon ik goed verbloemen door vrolijk te lijken. Mijn behoefte om goedgekeurd te worden door anderen nam toe. Pater Otten kwam nog steeds bij ons thuis al werd het wel minder. Of dit kwam omdat, wij kinderen, groter werden en hij geen kans meer had???? Ik wisselde nooit een woord met hem, maar was wel idioot bang dat hij mij ter verantwoording riep omdat hij misschien zou weten dat ik het verteld had. Hij liet goed merken dat hij er ontzettend trots op was dat hij de Berlijnse kinderen kon helpen met een vakantie hier in Nederland. Ik ging op de ulo van klas 1 naar klas 2. Wat was mijn vader trots. Hij vertelde dit aan de leraren van de lagere school en de broers onder mij mochten toen wel naar de ulo/mavo, waar ze hun diploma haalden. Ikzelf kreeg steeds meer concentratieproblemen en dwaalde sterk af in de klas. Ik had het gevoel weinig vriendinnen te hebben en leefde een beetje in mijn eigen wereld. Geschiedenis en aardrijkskunde waren vakken waar ik bang voor was. Dit waren vakken die met het verleden te maken hadden, iets wat gebeurd was, en ik had mezelf aardig aangeleerd niet meer aan het verleden te denken. Alles wat enigszins met het verleden te maken had daar nam ik afstand van.

 

Blijheid van binnen voelde ik niet. Mijn vader en moeder leefden wat afstandelijk. Dit merkte ik omdat mijn vader iedere avond naar zijn zus en broer, die naast ons woonden, ging en mijn moeder dus vaak alleen zat in de avonduren. Ook vroeg ik mij wel vaker af of mijn moeder wel van mijn vader hield. Mannen willen eigenlijk maar één ding zei ze wel eens. Nooit en te nimmer heb ik ooit maar eens gezien dat mijn vader mijn moeder een kus gaf of andersom. Ik had best wel medelijden met haar, want ze was een ingoed mens en ik hield van haar. Ze kon zich alleen niet uiten. Ook was ik er veel mee bezig dat ook zij een keer dood zou gaan. Ik moest er niet aan denken. In klas 3 bleef ik zitten. Mijn vader had hier grote moeite mee. Ikzelf wilde zo graag verder maar mijn concentratie liet het afweten en ik was niet bij machte dit te herstellen en was altijd blij dat de lessen afgelopen waren. Inmiddels was ik 15, bijna 16 en mijn zus gaf thuis een feestje van haar werk. Daar leerde ik mijn huidige man, Frans, kennen met wie ik 2 kinderen heb. Het eerste wat bij mij opkwam was dat er iemand interesse in mij had. Dit moet ik vasthouden dacht ik bij mijzelf. Er is iemand die misschien wel van mij kan gaan houden!!! Als een idioot beet ik me hierin vast. De verkering kreeg een beetje vorm. Op een zaterdag toen Frans bij ons thuis kwam zat pater Otten er ook. Ik kreeg een ontzettend beklemmend gevoel en dacht dat ik me moest verantwoorden tegenover pater Otten. Ik had gevoelsmatig iets opgebouwd dat ik het bezit van pater Otten was en er was nu iemand anders bij. Ik weet het, te idioot voor woorden, maar het was mijn belevingswereld, mijn schuldgevoelens, mijn verantwoordelijkheden, mijn angst. Ook was ik bang dat Frans wel eens met hem in gesprek zou gaan, want veronderstel dat hij en pater Otten kunnen goed met elkaar kunnen. Gelukkig hebben zij nooit een diepgaand gesprek met elkaar gehad. Frans had ook helemaal niets met hem, hij had zelfs weinig met de kerk. Hij was wel katholiek opgevoed, maar kon er makkelijk afstand van nemen omdat hij bepaalde dingen over het geloof thuis meekreeg waar hij verre blij van werd. Hij kon vrij makkelijk zijn eigen weg hierin kiezen. Op 18 jarige leeftijd overleed mijn broer die maar 19 jaar was. Een bromfietsongeluk! Ik was dus altijd ontzettend bang voor de dood en heb het hele huis ongeveer bij elkaar geschreeuwd en tegen de muren geslagen. Nooit kon ik meer met hem praten. Ik wilde hem zo graag zien en bad God dat ik nog 1 keer met hem mocht praten zodat ik mijn excuses kon aanbieden omdat we wel eens ruzie hadden gehad. Ook wilde ik hem vragen of ook hij door de pater... en zou hij ook zo bang zijn geweest voor de hel. De hele familie was lamgeslagen door dit gebeuren. Voor de dag van de begrafenis werd er een avondwake gegeven en afscheid van broer Theo genomen. En de avondmis werd gedaan, let wel, door onze huisvriend pater Otten. Ik vond dit meer dan rampzalig. Waarom hij, waarom vonden mijn ouders dit goed? Zelfs nu we echt met de dood geconfronteerd werden moest hij het afscheid begeleiden. Mijn ouders moesten toch wel het idee hebben gehad dat de huisvriend boven alle wetten stond. Vooral die klote financi‘le afhankelijkheid deed hen waarschijnlijk hun mond snoeren.

 

Ik was inmiddels wel overgegaan van 2x klas 3 naar 4 van de ulo. Mijn concentratie werd steeds slechter en ik heb dus niet mijn diploma gehaald. De dikke onvoldoende voor geschiedenis/aardrijkskunde deed mij de das om. Wat voelde ik mij een slecht mens. Ik wilde voor geen goud meer naar school en ben werk gaan zoeken. Ik kreeg mijn eerste kantoorbaantje. Twee jaar nadat mijn broer was overleden overleed mijn vader aan een hartaanval. Dit had een minder grote impact als bij mijn broer. Ook hier mocht onze huisvriend weer de avondwake doen. Mijn moeder was in vele opzichten afhankelijk van mijn vader en ik had na de dood van mijn vader medelijden met haar. Ik probeerde haar op mijn manier te helpen en sliep s'-nachts bij haar. Ze raakte hier zo aan gewend dat ik niet meer terug naar mijn eigen kamer durfde, bang om haar te kwetsen. De verkering bleef aan, maar ooh wee als we een beetje te dicht bij elkaar gingen zitten. Van mijn moeder kregen we meteen een seintje dat we verder uit elkaar moesten zitten. Veronderstel er komt iets van en je zou MOETEN trouwen!!! Dat zou rampzalig zijn en dat werd er compleet ingepeperd. Een goed katholiek had geen seks voor het trouwen. Voor mij was het voor de zoveelste keer weer niet te vatten. Een priester die aan je zit, dat wordt oogluikend toegestaan, want uiteindelijk was hij ook maar een mens werd er al eens gezegd en als je zelf bijna volwassen bent heb je nog steeds geen zeggenschap over je eigen lijf. Hoe ver kan men zinken. Let wel, dit was MIJN gedachtewereld op dat moment. Mijn moeder heeft mij toen ik 50 jaar oud was verteld dat ze het er moeilijk mee gehad heeft.

 

De schoenmakerij en schoenwinkel werden opgeheven en onze huisvriend is nadien NOOIT meer bij ons thuis geweest. Niet meer bij ons thuis maar hij zat nog wel in "MIJN Huis, MIJN tempel, MIJN eigen lijf". De huisvriend reed nog wel op zijn brommer door Doetinchem maar hij kende ons gewoon niet meer. Hij negeerde mijn moeder als ze elkaar tegenkwamen. Inmiddels toen ik 21 jaar was trouwde ik met Frans en ik was op dat moment ontzettend blij dat ik het ouderlijk huis uitging. Tevens bekroop mij het nare gevoel dat ik mijn moeder in de steek liet.

 

We kregen twee kinderen, een dochter en een zoon. Ik had mezelf voorgenomen mijn eigen kinderen goed in de gaten te houden en dat er daadwerkelijk niemand, maar dan ook niemand aan hen zou komen. Dit was een overreactie van mijn kant, maar met de beste bedoelingen.

 

Ik was 28 jaar en onze dochter was bijna vier jaar oud, de leeftijd waar bij mij het misbruik was begonnen, toen ik volop angsten kreeg en dit was niet meer tegen te houden. Ik had een extreme dwang om uit het raam te springen. Ik kreeg pillen van de dokter maar niets hielp. Ik eiste van mijn man dat hij naast mij moest gaan liggen en mij vast moest houden voordat ik gekke dingen deed. Ik was moe, op, kon niet meer slapen, hartkloppingen, angstig. Dit was de HEL.

 



 

De Huisvriend. (3)

 

SCHULDPATRONEN ONTWIKKELEN, ONTKENNEN en ONDERKENNEN, OVERWINNEN

 

Ontkennen en onderkennen (2)

 

28 jaar was ik, angstig als een bang vogeltje, getrouwd, 2 kinderen van bijna vijf en 2 jaar, wat mij alles was, werd ik begin april 1980 opgenomen op de Paasafdeling (Psychiatrie) in het ziekenhuis te Doetinchem. Ons zoontje was net thuis van een ziekenhuisopname omdat hij al heel lang aan de diaree was en uiteindelijk paratyfus had en aan het infuus moest. Ook hier vond ik dat het mijn schuld was. Ik draaide helemaal door, voelde me van top tot teen schuldig, vertrouwde mezelf voor geen cent maar zag wel de droevige en angstige blik in de ogen van mijn eigen dochtertje die inmiddels onbewust al het een en ander meegekregen had. Verlatingsangst ten opzichte van mij had bezit van haar genomen. Zij voelde het haarscherp aan en zij begon ook angst voor de dood te krijgen. En ik maakte mezelf wijs dat het allemaal mijn schuld was. Ik vertrouwde geen mens meer en was bang voor de psychologen, psychiaters en hulpverleners. Ik had het idee dat iedereen iets van mij moest wat ik niet waar kon maken. Het ergste vond ik nog dat ik geen controle meer had bij het opvoeden van mijn eigen kinderen. Ik kon ze niet meer in de gaten houden en het idee dat iemand, wie dan ook, iets met mijn kinderen zou uitvreten was onverteerbaar. Ik kreeg zelfs wantrouwen ten opzichte van mij eigen man. Ik had niets meer in eigen hand. Ik kwam een paar keer in een psychose waar ik echt vlammen zag branden die de hel voorstelden. Ik was broodmager geworden en ik heb een poging gedaan om mijn man een brief te schrijven dat ik het niet waard was zijn vrouw te zijn en dat hij maar een ander leven moest opbouwen met iemand anders nadat ik een handvol pillen had geslikt toen ik even voor een paar uurtjes thuis was geweest. Mijn man wist ook niet meer hoe hij met mij om moest gaan en hij bracht mij in paniek terug naar het ziekenhuis. De brief heb ik kapot gescheurd eigenlijk niet wetende waarom.

 

Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik nooit, maar dan ook nooit meer uit dit gekkenhuis zou komen en voelde me meer gevangen dan ooit. Ik was eraan gewend geraakt mijzelf het zo moeilijk mogelijk te maken. Ik zat op de open afdeling van het ziekenhuis, mocht naar buiten en besloot dat het voor iedereen het beste zou zijn dat ik zou verdwijnen van deze planeet. Had niemand meer last van mij

 

Geloof me, het is niet makkelijk wat ik nu ga vertellen maar het is volgens mij de enige manier om kenbaar te maken wat de impact was bij mezelf, bij mijn man en onze kinderen. Hoe de ingewortelde patronen herbeleefd dienden te worden zodat daarna de genezing kon plaatsvinden van een mens die als kind van vier in zijn hele jonge jaren 4 jaar lang misbruikt is. Dus ik ga ervoor om het in de openbaarheid te gooien. Ik heb voor hetere vuren gestaan, en ik heb mezelf eigen gemaakt om naar mijn intu•tie, mijn eigen stem, te luisteren want dit is het enige echte ware geloof, de ware God, ook wel liefde genoemd, die in ieder mens huist of je nu katholiek, rooms of slapjes , protestant, joods, islamiet, hetero of homo, gehandicapt, blank, zwart, geel of pimpelpaars bent. Maakt absoluut helemaal niets uit. We mogen er allemaal zijn. Een ieder is gelijk. We dienen naast (denk aan naast-en-liefde) elkaar te leven en vooral niet boven of onder iemand anders. We zijn hier ons lang niet altijd van bewust. Dit is wel niet in het straatje van het Vaticaan en zijn discipelen . Maar Rome, wij "kome" want indien dit wel in jullie straatje zou zijn dan was al het leed allang grotendeels opgelost. Daders van misbruik zijn over het algemeen in hun jonge jaren ook slachtoffer geweest van misbruik op welke manier dan ook. Het is dus een must dat de paus, kardinalen en hun bisschoppen oproepen en aangiften moeten doen over heel de wereld, en moeten blijven doen van diegenen die zich schuldig hebben gemaakt aan misbruik. Eerst moet de puist openbarsten. Wij voelen wel aan of dit oprecht is of niet, daar hebben we onze intu•tie voor. De deksel moet compleet van de doofpot af en van de doofpot afblijven. Dan pas kunnen we leren vergeven en doen we tevens recht aan de priesters die hier part nog deel aan hebben. Dit alles is op zichzelf al een heel proces en dat doe je niet zomaar. Dit heeft mij ongeveer vijfentwintig jaar gekost om dit in te zien en kan nu oprecht zeggen dat ik zelfrespect heb.

 

Ik had dus besloten uit het leven te stappen omdat de depressies en angsten niet te harden waren en ik ervan overtuigd was dat mijn man en kinderen beter hadden verdiend.. Ik nam de keus om mijzelf het niet te makkelijk te maken want dat had ik niet verdiend. Ik moest hard voor mezelf zijn. Straf had ik verdiend. Ik ging naar de winkel en kocht een mes. Liep dolend rond en ging achter een gebouw zitten. Daar zag ik wat kinderen en heb ze weggestuurd. Hier wilde ik deze mensjes niet mee belasten. Ik heb mijn polsen zo bewerkt dat de honden er geen brood van lustten. Ik weet nog precies wat ik tijdens het bewerken dacht. Ik voelde me zo ziek en beroerd, ik vond dit leven erger dan de hel, en in de hel zou ik toch komen was mij beloofd, tenslotte had ik het geheim thuis verteld en dat was erger dan de doodzonde en dit zat als een blok beton in mij. Beroerder dan dit kon ik me niet voelen, dan maar naar de hel was mijn besluit. Ik heb van het snijden in mijn polsen geen spatje pijn gevoeld. Alleen ontzettende kwaadheid door heel mijn lijf omdat het mij maar niet lukte. Ik wilde zo ontzettend graag dood. Ik schold mezelf verrot. Ben in een waas weer teruggelopen en heb een auto aangehouden en de chauffeur verzocht mij naar het ziekenhuis terug te brengen, vertellende dat mijn zelfmoordpoging was mislukt.. Mijn man was inmiddels door het ziekenhuis ingelicht omdat ik vermist werd . Hij vermoedde wat er gaande was. Overal heeft hij mij gezocht. Heel Doetinchem doorgelopen, langs de IJssel door de bossen , in de stad. Nadat alle hechtingen in mijn polsen zaten was mijn man inmiddels ook in het ziekenhuis. Hij was, achteraf begrijpelijk, ontzettend kwaad. Hij wilde mij zowaar niet kwijt en gaf mij de trouwring terug die ik hem teruggegeven had. Ik beloofde braaf dat ik dit nooit meer zou doen. Wat moet dit voor hem een belasting geweest zijn. Daarna heb ik nooit meer een poging gedaan, maar de drang was nog lange, lange tijd aanwezig. De psychiater deelde mij mede dat het nu beter was om naar Warnsveld ,een psychiatrisch -centrum te gaan omdat ik nu toch wel rare dingen had gedaan. Ik wilde dit helemaal niet, maar stemde wel toe. Wat moest ik anders. Weer schreeuwend, maar dan in de ziekenauto ging ik richting Warnsveld op de intensive care. Dit was mijn straf!! Het ging door mijn hoofd: Gek, hel, dood, eigen schuld. Ik dwong mijn man een pistool te kopen en mij dood te schieten. Hoe ver kun je zinken. De intensive care bestond uit een lang gebouw, zware deuren, bedden langs elkaar, een huiskamer, isoleercellen en verpleging die je in de gaten hielden. Ik beleefde dit als een gevangenis. Deed soms af en toe letterlijk in mijn broek en heb een heftige epileptische aanval gehad. Wist soms niet meer of ik een man of vrouw was. Voor controle van mijn polsen ging er verpleging als oppas mee naar het Spitaal in Zutphen. Af en toe mocht ik even naar huis. Had weinig tot geen vertrouwen in mezelf, was bang gekke dingen te gaan doen, en kreeg een aantal seresta's om me iets rustiger te voelen Mijn eigen kinderen trokken inmiddels meer naar de hulp die in huis was als naar mij. Ik kreeg het gevoel dat ik ook hen kwijtraakte. Ik kreeg later het lef om aan de psychiaters mijn verleden te vertellen. Niets, maar dan ook niets werd er mee gedaan. Psychiatrie en kerk konden in geen geval met elkaar communiceren. Twee verschillende werelden! Ik wist dat ook pater Otten nog steeds actief was in de omgeving Doetinchem. Ik had zo de enorme behoefte om gehoord te worden! Niemand maar dan ook niemand heeft ooit ook maar één maal contact opgenomen met de abdij of met de pater zelf. Ik ben letterlijk en figuurlijk een dominee nagerend die op dat moment aanwezig was. Allemaal schouderophalend. Zo ontzettend vaak ben ik erover begonnen, maar niemand kende er het bestaan van. Inmiddels was het ook al verjaard. Ik praat hier over de jaren tachtig. Zelfs jaren later nog een gesprek met pastor Jongerius uit Doetinchem gehad. Hij had wel een goede therapeute voor mij vond hij. Daar zat ik even niet op te wachten. Ik wilde dat er een halt toegeroepen werd en dat ik zeker wist dat de pater in kwestie bij kinderen uit de buurt bleef. We werden door niemand serieus gehoord ! Anno 2010 is dit nog steeds een probleem. Verwijt me dus nooit met de vraag van waarom kom je er nu pas mee??!!!. Is al zo lang geleden, moet dat nu nog?? Heb ik inmiddels vaak genoeg gehoord!. Wist ik maar hoe het aan te pakken dan was dat allang gebeurd. Neemt niet weg dat mijn man en een aantal familieleden het niet meer wisten wat te doen. Hadden de verhalen al zo vaak gehoord. Ik heb geprobeerd er altijd open in te zijn. Ik voelde me ook onzeker worden omdat ik niet helemaal zeker wist of mijn man een keer op hem af zou stappen en wat gebeurt er dan?? Ik wist inmiddels ook dat erover praten, ook al is het duizend keer mijn probleem niet opgelost was. Er moest meer gebeuren, maar hoe wat en wanneer. There must be another way!!!! But how? Wist ik toen maar wat ik nu wist, dan had ik geweten wat te doen. Eigenlijk heb ik alles bijna alleen op moeten knappen zoals u verder in mijn verhaal kunt lezen.

 

Het beste zou zijn geweest dat ik zelf naar Pater Otten zou zijn gegaan. Maar ik was bang voor hem. Bang dat hij, zelfs toen ik al veertig was, dat hij aan de deur zou staan. Ik dacht dat ik mezelf voor hem moest verantwoorden. Te gek voor woorden vond ikzelf, maar het was gevoelsmatig. Na een half jaar opname kon ik naar huis. Ging met mij allemaal wat beter, voelde wat verlichting, ging op yoga, liep bij magnetiseurs, volgde diverse therapie‘n, Riag, nog een opname van een paar weken en wist uiteindelijk dat ik het helemaal zelf op moest knappen. Ik kwam af en toe weer in een depressie, rookte ontzettend veel. Hield niet echt op. Ik besloot wederom mijn angstgevoelens zoveel mogelijk te verbergen.

 

Ik besloot de pater in kwestie zelf te bellen. Eerst gewacht tot de kinderen naar school waren en mijn man naar het werk. Ik wilde hen er niet mee belasten. Ik belde de pater en ik herkende zijn zalvende stem. Ik heb zwetend, met een kwade stem, hem gevraagd waarom hij die dingen met mij uithaalde!!. Hij wist zich van de prins geen kwaad en kon zich niets herinneren!! Ik ben zo ontzettend kwaad geworden en heb hem geconfronteerd met de situaties die toen speelden. Zowaar, hij kon zich iets herinneren. Maar, ik was echt de enige geweest dat was zeker zei hij. Niet met Berlijnse kinderen, niet mijn broer die overleden was. Hij loog, dat wist ik. Verder vroeg hij mij meteen of ik hem wilde vergeven. Ik heb hem toegeschreeuwd dat hij met de poten van andere kinderen af moest blijven en heb de haak erop gegooid. Ik ben toen naar de keuken gerend en heb mijn polsen die onder de littekens zitten onder stromend koud water gehouden. Ergens voelde ik dat dit het begin was van mijn genezing. Was inmiddels gestopt met roken. Maar in mijn lijf zaten nog veel te veel onopgeloste schuldgevoelens en patronen waar ik me niet bewust van was. En wist ik nu echt dat hij niet met kinderen in aanraking was? Ik wist immers dat hij loog!

 

Inmiddels deed ik, hoe gek het ook klinkt, wat vrijwilligerswerk voor de kerk. Voor het dekenaat in 's-Heerenberg Ik had inmiddels een paar kantoorbaantjes en deed de boekhouding/administratie hiervoor wat mij wat zelfvertrouwen gaf. Ik kon iets en ik leverde goed werk. Ik had iets om trots op te zijn! Ik kwam in gesprek met onze parochie-pastoor Tersteeg en vertelde hem dat ik nog last van depressies had. Hij was de eerste die mij wees op hulp en recht en heeft mij diezelfde middag nog een boekje in de brievenbus gestopt. Dit was halverwege de jaren negentig en ik was toen 45 jaar oud. Inmiddels had ik spirituele boeken gekocht en ging ermee aan de slag. Dit hielp mij. Oefenen, oefenen, oefenen! Ik wist inmiddels dat ik definitief uit de slachtofferrol moest stappen, actie moest ondernemen en wat er ook kwam: "Creëer zelfrespect, kom op voor jezelf", ook al zal dit lang niet in één keer lukken

 



 

De Huisvriend (4)

 

OVERWINNEN

 

Dus, midden veertig, wetende dat ik zelf aan de slag moest, 2 kinderen die zo ontzettend vaak ziek waren. Onze zoon is een jaar ziek thuis geweest wegens allergische klachten. Hij reageerde overal op en had dag in dag uit buikpijn en diarree. Leerkrachten kwamen aan huis om hem les te geven. Hij is daarna, na veel onderzoeken, opgenomen in astmakliniek Heideheuvel te Hilversum. Is daar een jaar verbleven. Onze dochter heb ik indertijd veel te veel belast en ik had regelmatig strijd met haar. Zij was, net als ik, zo bang voor de dood en ontzettend allergisch. Onbewust had ik mijn trauma's overgebracht naar onze kinderen. Ook had ik wantrouwen ten opzichte van mijn man, heb hem dit ook verteld waar hij echt niet blij van werd. Ik was zo extreem bezig geweest mijn kinderen te behoeden voor misbruik . Tenslotte was ik een paar keer opgenomen geweest en kon niet met 100% zekerheid zeggen dat er niets gebeurd was. Ik heb dit heel diep ervaren, ging mezelf onder de loep nemen en moest helemaal door het stof en zag uiteindelijk in dat ik ook lang niet altijd de liefdevolle moeder en vrouw was geweest die ik had willen zijn. Dit deed echt pijn om dit in te zien. Eigenlijk was ikzelf dus op dit vlak ook dader met mijn waanzinnig dwangmatige gedachten en gedrag. Ik ging dus spirituele boeken lezen, heb cursussen gevolgd, waaronder een cursus in wonderen, heb cd's gekocht met meditaties die ik blauw heb gedraaid. Had mezelf ook beloofd me nergens meer bang voor te maken. Wilde zo ontzettend graag een ander beeld van God hebben. Heb bandjes ingesproken met affirmaties, ben achter de computer gaan zitten en alles en iedereen die in me opkwam die ik dacht te moeten vergeven, incluis mezelf, in een bestand getypt en daarna ingesproken op een bandje en daarna ik weet bij God niet hoe vaak afgedraaid en er naar geluisterd., zelfs 's nachts. Ik kreeg warmtegevoelens die ik eigenlijk niet kende en dit was in het begin vreemd maar wel aangenaam. Hier moest ik dus ook niet voor weglopen. Ik moest dit wel leren toe te staan. Dit alles heb ik gedaan nadat ik op een vakantie wederom zo diep zat dat ik letterlijk 's nachts een keer op mijn knie‘n heb gelegen en gebeden en gevraagd: "Wat moet ik nu toch nog doen om me beter te voelen"?? Ik had er alles voor over om me beter te voelen. Ik kreeg seintjes, noem het maar God of intu•tie of wat dan ook, die mij zacht toesprak met de woorden: "Je moet leren vergeven" en als je mijn seintjes opvolgt zul je zien dat het beter met je gaat. En dit heeft me zeerzeker ook geholpen. Ik kreeg vele inzichten. Deze therapie, die ik mezelf dus aangeleerd had, samen met hulp van "God", die in ieder mens zit, daar werk ik nog steeds mee. Ik had patronen ontwikkeld door mijn dwangmatige gedachten van hel en verdoemenis. Ondertussen was ik ook naar een eucharistieviering in Gaanderen geweest omdat pater Otten 40 jaar priester was en dit groots gevierd werd. Ik wilde voor mezelf weten of ik bij machte was hem te zien zonder angstgevoelens. En het wonder was daar, ik had geen angst. Het is zomaar niet uit te leggen dat dit allemaal voorkwam uit mijn jonge jaren. Door echt ontzettend veel aan mezelf te gaan werken, en omdat ik mezelf beloofd had liefdevol met mezelf om te gaan kon ik alles uiteindelijk herbeleven en een plek geven en ben tevens "te biecht gegaan" bij diegenen waar het thuishoorde, namelijk bij mezelf, mijn kinderen en mijn man. Wat had ik een hekel aan mezelf gehad. Door de veranderingen, bewustwording en vergeving ging het hele gezin met sprongen vooruit. Dit heeft uiteindelijk geleid tot fantastische relaties, zowel met mijn man, onze kinderen en hun echtgenotes... Ik ben helemaal gek op onze kleinkinderen waar ik echt van durf te houden, omdat ik nu van mezelf kan houden, wat ik bij mijn eigen kinderen vroeger gemist had omdat ik het niet geleerd had. De kleinkinderen reageren ontzettend spontaan en komen graag bij ons. Helemaal geweldig. Voor het slapen gaan zegt onze kleinzoon van vijf altijd: Niet vergeten hoor, we blijven van elkaar houden! Dit kind weet echt wat ware liefde is. Daar heeft hij geen enkele kerkleider of andere opvoeder, buiten zijn ouders ,voor nodig en zeker niet die kerkleiders die dachten ons op hun manier te moeten opvoeden door er angst in te pompen.. Dit kind, kan nu al werken met zijn eigen gevoel omdat zijn ouders respect en liefdevol met hem omgaan. Laat kinderen kind zijn en niet de loodzware last dragen van mensen die hun eigen problemen niet hebben opgelost en dit doorgeven aan kinderen.. Letterlijk en figuurlijk is er meer glans in alles en iedereen in mijn leven.. De laatste keer, en dat is nu vijf jaar geleden, net voordat onze eerste kleinzoon geboren werd moest ik nogmaals diep door het stof om mijn psychiatrisch verleden, mijn harde zelfmoordpoging verwerken omdat ik door dit gebeuren een groot trauma erbij had ontwikkeld. Bij deze verwerking waren mijn littekens zo opgezet dat het erg pijn deed. Ditzelfde had ik eerder meegemaakt met het overlijden van mijn moeder. Ik werd wederom gedwongen om naar binnen te kijken. Wat was er nog niet opgelost?? Ik heb gebeden en gesmeekt naar een antwoord waarom mijn zelfmoordpoging niet gelukt was. Ik kreeg antwoord, inzicht, en was er blij mee. Het antwoord was: Jij was het zelf niet die dood wilde, je had alleen de gedachten en woorden van de pater je onbewust zo eigen gemaakt dat je dacht dat jij het zelf was die dit alles verdiend had en daar kon je niet mee te leven. Ik nam mijn eigen verantwoordelijkheid en kreeg op deze manier de hel uit mijn lijf. Ik mocht nu gaan toestaan te zijn wie ik wilde zijn. Langzamerhand werden de littekens op mijn polsen weer mooi slank en de schaamte en schuldgevoelens losten op. De littekens mogen er nu zijn.

 

Vanaf mijn 45e jarige leeftijd had ik dus ook contact opgenomen met Hulp en Recht. In het boekje, wat ik van onze pastoor Tersteeg had gekregen, heb ik het telefoonnummer gedraaid en heb een aantal gesprekken gehad met mw Meijssen, vertrouwenspersoon, te Vaassen. Zij was uiteindelijk de persoon die mij geholpen heeft. Voor mij een fantastische vrouw die er geen doekjes omwond. Ze moedigde me aan om de procedure te starten. Zij heeft uiteindelijk een brief met klachten opgestuurd over het functioneren van de stichting. Eind oktober 1996 heb ik een afspraak gemaakt met de juridisch adviseur Meijers van hulp en recht wat op 6 november plaatsvond. Er is een klaagschrift van mijn misbruik opgesteld en daarna op enkele punten door mij gecorrigeerd en half december heb ik het aangepaste teruggestuurd. Daarna is er begin januari een afspraak gemaakt met mevrouw Korte van Hemel, gedelegeerde, die de klacht moest onderzoeken. Ik heb met haar een gesprek gehad over het klaagschrift en mijn ervaringen en dit verslag is door dr. A.Leys, secretaris, uitgevoerd. Ditzelfde heeft bij pater Otten in de abdij in Doetinchem plaatsgevonden. Daarna zijn enige reacties zowel van mij als van pater Otten over en weer gegaan. Eind juli 97 was het afgerond zodat de T.A.C. (Toetings-Advies-Commissie) er een oordeel over moest vellen. Dus op zicht viel dit qua tijd nog wel mee. Maar toen kwam het getouwtrek Het Rapport werd mij na een aantal telefoontjes en met hulp van mevrouw Meijssen toegezonden. Inmiddels had zelfs mevrow Korte van Hemel al aangegeven dat het van de zotte was dat ik iedereen weer moest wakker schudden. Het Rapport is tevens naar kardinaal A.J. Simonis gestuurd.

 

In februari heeft mevrouw Elie, ambtelijk secretaris, en voorzitter Mr. Corstens mij een kopie van het advies van de TAC met tevens het eindadvies van Mevr. Korte van Hemel toegezonden. Het originele advies was gericht aan Abt van de Biessen en tevens een afschrift naar Kardinaal Simonis gestuurd omdat aangeklaagde een offici‘le , door de bisschop, benoemde functie heeft. Ook Vicaris-Generaal in dit geval Dr. P. Rentinck heeft een afschrift gehad over de beoordeling ondertekend door Mevr. Korte van Hemel. (gedelegeerde). Het hele rapport is op 25 februari 1998 naar de Vicaris-Generaal dr. P. Rentinck opgestuurd. Eindconclusie was: Aangeklaagde heeft deels toegegeven en uit niets blijkt spijt en inzicht in de gevolgen. Daar schiet aangeklaagde schromelijk tekort. Indien hetgeen de aangeklaagde heeft onkend, terzijde wordt gelaten, sprake is van ernstig geval van seksueel misbruik. Er lijkt sprake van empatisch onvermogen. Waar hoor ik dat nu anno 2010 nog steeds veelvuldig!!!!!!!!!!

 

Op 23 maart 1998 (dit was de dag dat mijn man en ik 25 jaar "voor de kerk" getrouwd waren) hebben mijn man en ik een gesprek gehad met P Rentinck. Dit gesprek zoals u kunt lezen op de site van Bert, liep niet echt geheel bevredigend voor ons. Uiteindelijk heeft het wel geleid dat de bisschop abt van de Biessen met klem verzocht heeft pater Otten geen pastorale assistentie meer te verlenen in de parochie. Verzocht omdat de bisschop hem niet kon dwingen omdat de bisschop hier niet toe bevoegd zou zijn. Dit was de taak van abt van de Biessen. De abt heeft een brief op 25 april teruggestuurd met de mededeling dat hij zal trachten de nodige maatregelen te nemen.

 

En dan is het lang rustig aan het front, zeer rustig, te rustig. Het spookte door mijn hoofd of dit hele gebeuren nu voor niets was geweest. En toen ben ik maar weer eens gaan bellen. Mijn levenlang had ik me zorgen gemaakt om eventuele andere slachtoffers die gemaakt zouden zijn of nog gemaakt zouden worden door hem. Ik wilde er zeker van zijn, ook al was hij hoog bejaard, of hij nog rondreed en bij mensen over de vloer kwam. Ik heb het kerkbestuur (mevrouw, Riek) van Pastoor Morsink uit Gaanderen gebeld en haar gevraagd of pater Otten nog werkzaam was in de parochie en of hij nog bij gezinnen kwam.. Dit werd helaas bevestigd en ze vertelde er tevens bij dat hij zelfs op kinderen paste en kinderen noemden hem opa. Zelfs werd er verteld dat hij luiers verschoonde. Toen waren voor mij de rapen helemaal gaar en ik heb Riek het een en ander verteld. Ik heb haar en de pastoor bij mij thuis uitgenodigd en dit was de eerste keer dat echt iemand naar mij kwam. Eind november was vond dit plaats. De pastoor wist helemaal niet hoe hij het had. Zijn eerste opmerking was:"Hier brand ik mijn handen niet aan". Dit kan ik niet. Hij ging naar het toilet en kwam terug met de mededeling: Ik ga ervoor, ik help waar ik helpen kan, ik neem mijn verantwoordelijkheid. Een schat van een pastoor met een luisterend oor en veel daadkracht samen met Riek. Nogmaals bedankt voor jullie inzet. Inmiddels had ik een interview afgegeven bij radio uitzending kruispunt en heb de pastoor daar op gewezen dat dit op 2e kerstdag 1998 uitgezonden zou worden. Inmiddels was P. van de Biessen niet meer als abt in functie en een nieuwe abt nam ook zijn verantwoordelijkheid. Ik heb ook met de nieuwe abt diverse gesprekken gehad. Het Aartsbisdom werd wederom op de hoogte gebracht en eindelijk werden er serieuze stappen ondernomen. Pater Otten werd opgenomen in een psycho-geriatrische innstelling en zou niet meer terugkomen in Gaanderen. Dit gaf mij geen prettig gevoel. Ik wist dat het niet anders kon, ik had toen geen wraakgedachten meer naar pater Otten toe maar moest echt oppassen dat ik me niet weer schuldig ging voelen. Er waren ook geluiden van: Moet dit nu nog veertig jaar later??? Vergeet niet dat hij zeer geliefd was bij veel mensen.

 

Pastoor Morsink heeft de inwoners van Gaanderen heel goed begeleid en ze konden altijd bij hem terecht. Een aantal mensen zijn bij hem geweest omdat zij ook klachten hadden. Ook mevrouw Meijssen zette zich weer voor de volle 100% in en zij heeft uiteindelijk een brief naar hulp en recht gestuurd met een aantal klachten over het functioneren van hulp en recht. Eind mei, begin juni 1999 heb ik de laatste correspondentie gehad. Met mevr. Meijssen nog een paar keer telefonisch contact gehad. Dit alles heeft bijna 3 jaar geduurd. Ik heb alle verslagen hiervan naar Bert opgestuurd.

 

Op 24-10-2000 is pater Otten overleden. Samen met mijn man heb ik zijn graf bij de abdij in Doetinchem bezocht.

 

Ik zal als sluitstuk in de huisvriend 5 nog een klein stukje schrijven om de slachtoffers van nu, die nog met zichzelf overhoop liggen en niet weten wat te doen te bemoedigen. Ik hoop dat ik mijn bijdrage daarin kan leveren.

 

Heel veel sterkte en vechtlust aan jullie allen.

 

Joke Philipsen.

 



 

De huisvriend (5)

 

Allereerst wil ik Bert en zijn team bedanken voor het verhaal van "de huisvriend" dat op de site Mea Culpa mocht staan.

 

Hun dankwoord naar mij toe was echt hartverwarmend, zowel voor mij als voor mijn man en onze kinderen. Nogmaals: Dank je wel.

 

Daarnaast wil ik mijn man en onze 2 kinderen en hun echtgenotes bedanken voor de steun die ze mij gegeven hebben, bewust of onbewust.

 

Mijn man en ik hebben ons ten doel gesteld ons in te gaan zetten tegen misbruik, en dan wel misbruik over heel de wereld, zodat we onze kinderen en kleinkinderen, waar ze ook leven, en wie of wat deze kinderen ook zijn een onbezorgde, liefdevolle jeugd kunnen garanderen, want daar hebben ze recht op gelijk zoals u en ik.

 

Wij, met zijn allen, dus u en ik, kunnen hier een enorme bijdrage aan leveren . We hebben elkaar hierin echt nodig. Want een ieder die misbruikt is voelt de intense behoefte om te voorkomen dat er meer kinderen slachtoffers worden van dit vergif. Een leven met trauma's, dat als de hel voelt, gun je jouw ergste vijand niet, zelfs niet jouw dader. Om dit te kunnen bewerkstelligen moeten we eerst onszelf helen om daarna klaar te kunnen staan voor onze kinderen en kleinkinderen. En dat kunnen we, want we zijn machtige wezens. We zijn alleen door onze trauma's die in ons heersen vergeten dat we eerst moeten leren van onszelf te houden voordat we anderen kunnen helpen. De trauma's dienen opgelost te worden en dat gaat niet altijd even makkelijk en dat weten we maar al te goed, want gisteren heerst in alle dagen. Bedenk wel dat het alleen maar ontzettend moeilijk is, maar wel de oplossing.

 

Eerst maak ik nog even een kanttekening bij de huisvriend 4 over de opmerking onderaan waar de opmerking stond: "maar het was toch niet jouw schuld". Inderdaad dat klopt helemaal. Het was mijn schuld niet. Maar ik voelde toen wel mededogen, geen medelijden of schuld. En waarom?? Omdat ik de jeugd van pater Otten wat ben gaan analyseren. Ik heb navraag gedaan en mij is verteld dat het gezin waar hij vroeger leefde uit elkaar was getrokken en broertjes en zusjes onderling ondergebracht werden. Voor hem was er alleen maar plaats via de kerk en hij werd gedwongen een opleiding te doen waar naar verluid hij helemaal niet achterstond. Ook heb ik gesprekken gehad met een aantal paters die nog op de abdij woonden. Uiteindelijk ben ik gaan begrijpen dat hij tevens slachtoffer was van een systeem en macht. Hierin hebben naar mijn mening ook de paus en bisschoppen in tekort geschoten. Dit praat natuurlijk NOOIT zijn gedrag goed maar het verklaart wel een hoop zodat ik beter kon leren te gaan vergeven. Slachtoffers worden vaak daders. Uiteindelijk begreep ik dat we allemaal slachtoffers van slachtoffers waren en dat vergeving iets is wat je voor jezelf doet. En daar hebben we uiteindelijk de kerk, lees paus en bisschoppen, helemaal niet voor nodig, want die kracht zit in onszelf.

 

Maar voor het zo ver is moeten we echt met de billen bloot. We zullen wederom met ons verhaal naar buiten moeten komen, wat ons vroeger niet lukte omdat er toch niet geluisterd werd. Onze schuld en wrokgevoelens moeten eruit. Ook zullen we met z'n allen uit onze slachtofferrol stappen en onszelf bij de hand nemen en actie gaan ondernemen. We zullen ten eerste de leiders, dus paus en bisschoppen, verantwoordelijk stellen voor de daden die gepleegd zijn door hun huisvrienden en aanhangers van uiterst conservatieve mensen.

 

Ook die billen moeten helemaal bloot.

 

Het maakt helemaal niets uit hoe lang geleden het allemaal heeft plaatsgevonden. Verjaard of niet verjaard, dat speelt helemaal geen rol. Tegen die tijd dat wij bejaard zijn willen we oprecht onze nazaten kunnen liefhebben en zij ons..

 

We zullen iedere dag de paus en bisschoppen zich van hun blote billen laten doordringen zo- dat zij hun verantwoordelijkheden moeten gaan nemen. Misschien gaan ze zich dan wel iets herinneren.

 

Wir haben es nicht gewusst moet door kardinaal Simonis vervangen worden door Wir wussten es, aber WIR WOLLTEN ES NICHT WISSEN. Over fouten in het geheugen gesproken!!!!!! Zij moeten hun leugens en verzwijgingen opbiechten zodat genezing bij ons sneller gaat. Welwillende priesters zullen hier alleen maar baat bij hebben. Wat mij betreft is dit een eerste vereiste waar de heer Deetman aan moet werken. Wij weten van onszelf dat we het heel moeilijk hebben of hebben gehad. Daar hoeven we ons niet voor te bewijzen, dat is nu eenmaal zo waar als 1 + 1 = 2. Laten we tevens het woord KERK bij misbruikzaken niet meer gebruiken en daarvoor in de plaats de paus en zijn bisschoppen stellen. Praat wat makkelijker. De Kerk is ongrijpbaar. Is ook beter voor de paus en bisschoppen zelf. Weten we met z'n allen waar we het over hebben.

 

Zelfmoordpogingen en jarenlange depressies zijn er niet zomaar.

 

Heer Deetman, ga aan de slag en roep de paus en bisschoppen op om zich te verantwoorden waarom niet WIJ maar ZIJ ZO LANG GEZWEGEN hebben. Wijs hun op hun verantwoordelijkheden. Hebt u ooit al eens een hoertje van 4 jaar meegemaakt????? De huisvriend zei tijdens het onderzoek van hulp en recht tegen mevrouw Korte van Hemel:"maar het meisje kwam naar MIJ toe" en toen deed IK haar rokje omhoog". Ik was geen 21 maar 4 jaar. Ook zou ik volgens hem een intelligent meisje zijn in tegenstelling tot mijn broertjes en zusjes. Wrijf het er maar in. Dit alles staat op schrift en kardinaal Simonis heeft dit ontvangen van hulp en recht. En wat mijn broers en zussen aangaat, ze hebben allemaal goed vakwerk geleverd in hun leven van gediplomeerd timmerman, kantoorwerk tot een compleet bloeiende eigen zaak. Dus die intelligentie daar is niet mis mee.

 

Een bak met geld zal in een stadium van onverwerkt leed weinig helpen. Ik hoop dat die bak met geld die de kerk beschikbaar gaat stellen op die plek gaat komen waar het naar mijn mening thuis hoort en wel bij diegenen die daadwerkelijk zich in zetten om dit verrekte vergif uit te bannen. Als je nog in een onverwerkt stadium zit zal voor jouw persoonlijk geld geen moer uitmaken ook al zou je miljoenen krijgen. Want geld lost jouw innerlijke vrede nooit en te nimmer op ook al vlieg je naar de maan, want je neemt jezelf mee! We moeten met onze eigen kracht aan de slag met uiteraard hulp van mensen die voor ons daadwerkelijk willen openstaan zoals Bert en zijn team. En dit kost natuurlijk ook geld en dat zal voorlopig bekostigd moeten worden door onszelf. En daar hebben we de paus en zijn discipelen nog niet voor nodig ,want zolang er toch nog geen geld loskomt zullen wij met ons allen eerst onze bijdrage moeten leveren om de stichting zoals Mea Culpa verder te kunnen helpen om dit werk goed te blijven doen. Het gaat om `ons belang` en dat dienen we gezamenlijk aan te pakken. Dat zijn we aan onszelf verplicht en dat hebben we dik en dwars verdiend om ons beter te gaan voelen zodat we er ook voor anderen kunnen zijn. En als we ons allen gelukkiger voelen worden we minder vaak ziek, zowel geestelijk als lichamelijk.. En dit scheelt miljoenen in de gezondheidszorg om maar eens een zijstraat te noemen. En dit geldt voor heel de wereld.!!!

 

Lieve mensen, ik hoop dat jullie de kracht die in jullie allen zit kunt gaan benutten zodat we met z'n allen een liefdevol leven voor iedereen cre‘ren. Neem de tijd ervoor en luister naar je eigen innerlijk. We helpen elkaar.

 

Lieve, hartelijke groet

 

Joke Philipsen

 

Het is tijd mijn verhaal met jullie te delen. Ik ben het aan mijzelf verplicht en het misbruikte meisje in mij vraagt me hierom.

Degene die mij vanaf mijn 9de bijna acht jaar lang misbruikt heeft, was naast pater Marist en aalmoezenier bij de luchtmacht, ook mijn Heeroom en de jongste broer van mijn oma.
Hij was de enige in de familie aan moeders kant die gestudeerd had.
Hij stond op een voetstuk.
Het was alsof de hele familiedoor zijn positie naar een hoger plan getild was.
In plaats van nederigheid te betonen, koesterde hij zich op dat voetstuk.

Hij laafde zich aan de eerbiedwaardige aandacht die hem ten deel viel en genoot zichtbaar van de macht die hier het gevolg van was.
Volgens mij is de scheidslijn tussen genieten van macht en machtsmisbruik uiterst dun.
Misschien zijn ze wel synoniem aan elkaar.

Als geestelijke, die ook nog eens aalmoezenier bij de luchtmacht was, had hij,
volgens de toen heersende tijdsgeest,
recht op een onvoorwaardelijk vertrouwen.
Dit waren de ingrediënten voor zijn relatie met mij.
En dit was het kader waarbinnen het misbruik plaats kon vinden:
-machtsmisbruik
en
-misbruik van het “recht” op onvoorwaardelijk vertrouwen.

Heeroom Frans, was ook een mens met buien.
Hij was bijna wekelijks bij mijn oma en op deze zondagen was ons gezin volgens goed Brabants gebruik bij oma.
Ik was de oudste kleindochter en oogappel van Heeroom Frans.
Hij vond het fijn als ik bij hem op schoot zat, en daar hield of kreeg hij dan een goede bui van.

Mijn herinneringen gaan terug tot aan mijn negende jaar, en voor mij is het misbruik daar dan ook begonnen.
Zijn heimelijke strelingen, zijn stijve penis, en de stiekeme zoenen.

Toen ik 11-12 jaar was, verruilde hij de luchtmachtbasis voor een appartement op Kijkduin in Den Haag.
Wrang toeval wilde dat in die periode mijn oma overleed. Mijn moeder nam de verzorgende rol van mijn oma over.

Geld was een middel om afhankelijkheid te creëren en zijn macht zeker te stellen.
-Toen mijn oma nog leefde gaf hij geld om op de zondagen iedereen van voedsel en drank te voorzien.
-Na de dood van mijn oma, fêteerde hij ons gezin geregeld op dagjes uit en etentjes.
-Later stortte hij ook geld op een spaarrekening die op mijn naam stond.

Mijn moeder had hij tot erfgenaam gemaakt middels waardepapieren aan toonder.
Die lagen in een bankkluis op haar naam.
De congregatie mocht dit natuurlijk niet weten.

Zijn vertrek van de luchtmachtbasis en de dood van mijn oma verstevigde het web waarin ik al verstrikt zat.
Dat mijn moeder de rol van haar moeder overnam, in combinatie met zijn ‘goede giften’ , vormden een klem die zich hermetisch sloot.
Ik kon geen kant uit en hij had vrij spel.
Weekeinden en schoolvakanties werd ik meegenomen naar zijn huis.
Soms was daar eerst een gezinsuitje aan vooraf gegaan.
Of we gingen als gezin bij hem logeren.
Ik mocht dan samen met hem op de slaapbank.
Mijn ouders, broertje en zusje sliepen in zijn slaapkamer.
Na één nachtje gingen zij meestal weer weg en werd ik achtergelaten voor een verlengde logeerpartij.

Ik ga niet in op de feitelijke gebeurtenissen die ik onderging daar in de afzondering van zijn appartement. Uw eigen ervaringen zijn vermoedelijk genoeg om daar een beeld van te kunnen vormen.

Wel wil ik vertellen hoe ver zijn macht reikte en hoe deze mij op latere leeftijd opnieuw een trauma toebracht.
Dat was de dag dat ik het op kon brengen mijn moeder te vertellen wat er was gebeurd.
Ik was al enige tijd in therapie, wegens intense herbelevingen.
Niet dat mijn herinneringen aan dit misbruik ooit uit mijn geheugen weg waren, ik dissocieerde er eenvoudig van.
Met de herbelevingen kwamen ook de gevoelens van schaamte en schuld.
En daar zat ik tegenover mijn moeder, met de angst, de pijn, de schaamte en de schuldgevoelens.
Na iedere paar zinnen zag ik hoe zij verder verdween uit het toch al zo broze contact dat ik met haar had.
Alle clichés over geestelijken die zulke dingen niet doen rolden over mij heen.
En nee, ze snapte niet dat ik daar niet eerder over had kunnen praten. Dat de confrontatie met al die heftige emoties veel te beangstigend was geweest.
En zo zat zij daar tegenover mij.
Zwijgend.
Koud, kil, verstijfd en vol weigering mij te geloven, zonder zich een houding te kunnen geven,
maar wel met grote ogen en vol zichtbare verwarring die kost wat kost onder controle gehouden moest worden.

En toen ging de telefoon.
Ze stond op terwijl ik bezig was tot haar door te dringen en mijn zin nog niet uitgesproken had.
Zonder een trilling in haar stem nam ze de telefoon op.

Het was Heeroom Frans!
(Als je het over de duvel hebt, ………. ).
Met afschuw en weerzin heb ik haar dat telefoongesprek horen voeren.
Ik kon het niet geloven.
Mijn moeder, die ik net verteld had wat hij jarenlang met mij gedaan had,
zat in een geanimeerd gesprekje met hem!

Zij speelde haar rol, en hoe?
“O ja, alles ging goed, nee, geen bijzonderheden.”
Vriendelijk en voorkomend maakte ze een afspraak met hem, want hij wilde haar graag weer zien.
Even later hing ze op en draaide zich om.

Van de vriendelijke voorkomende vrouw aan de telefoon was ze in één beweging verandert in een bang ijskonijn.
“Denk je dat hij het leuk gehad heeft op het seminarie.”, was wat ze toen tegen mij zei.
En in een adem werd mij op het hart gedrukt dat ik er met niemand, maar dan ook niemand over mocht praten.
En dat was het.

En ik, ik voelde me onder het tapijt geveegd, samen met alle ongewenste zaken.
Ik kon me niet bewegen, zag mezelf zitten op de bank in haar kamer, zoals ik me ook zag liggen op het bed van mijn oom.
Ik kan me met geen mogelijkheid meer herinneren hoe ik bij mijn moeder weggegaan ben of hoe ik thuis gekomen ben.

Jaren later vatte ik de moed een brief te schrijven aan Heeroom Frans.
Ik liet hem ook weten een kopie aan de rest van de familie gestuurd te hebben.
Ik wilde hem confronteren en mijn familie laten weten wat er gebeurd was.
Als ze het allemaal wisten, konden ze toch niet meer zwijgen?
Maar ze zwegen, allemaal.

Ik kreeg een brief van hem terug.
Hij erkende dat er dingen waren gebeurd, maar kon het zich allemaal niet zo goed meer herinneren.
Wel zou hij een kopie van zijn brief aan de rest van de familie sturen.

Dat heeft hij nooit gedaan.

Marie Louise

image

Klachtenprocedure

Op deze pagina vindt u meer informatie over klachtenprocedures.

Lees...
image

Hulpverlening

Op deze pagina vindt u informatie over hulpverlening.

Lees...
image

Web Links

Op deze pagina vindt u verschillende links naar andere websites

Lees...
image

Boeken

Op deze pagina vindt u een aantal boeken.

Lees...
image

Nieuwsbrieven

Op deze pagina vindt u de VPKK Nieuwsbrieven.

Lees...
image

Politiek

Op deze pagina vindt u verslagen van de politiek.

Lees...

Login Form